Aluna knijpt haar ogen tot spleetjes en speurt de omgeving af. Haar blik glijdt over de rivier en dan over de gladde keien langs beide oevers. Aan de overkant van het water begint het regenwoud, een bergketen van ondoordringbaar groen. Hoge stammen overladen met sluiers van lianen die juist boven het water hun groei weten in te tomen. Zelfs op de takken van de bomen groeien er planten. Allemaal vechten ze in stilte om licht. Nooit zag Aluna zoveel groen bij elkaar, het overweldigt haar. Maar ze is op haar hoede. Ze voelt dat ze niet alleen is, er is iemand die naar haar kijkt.

Ze zit op een gigantisch rotsblok. Slippers, een korte jeansshort waardoor haar lange benen nog langer lijken, en een paars T-shirt met daarop een gele spiraal. De felle zon laat de steen waarop ze zit gloeien. Ze heeft zin om het water in te duiken. Zou ze de onzichtbare iets toeroepen? Hij? Of zij? Of zijn ze met meer? Ze houden zich stil. Geen takje dat kraakt, geen blaadje dat ritselt. Ze zijn vlakbij en toch volkomen onzichtbaar.

'Hou ik mijn T-shirt aan, of doe ik hem uit?' vraagt   ze zich hardop af.

Het blijft stil. De rivier is helder. Een school zwarte visjes scheert vlak onder de waterspiegel voorbij. Aluna zoekt een plek waar het diep genoeg is en duikt met een zwierige beweging in het water. Brrr. IJskoud.

[p5]

Zodra ze de bodem raakt, haast ze zich terug naar boven en hapt naar adem. Ze verbijt de kou en crawlt een eind met de stroming mee. Het water doet haar goed. Ze zwemt graag. Vlak naast haar schiet iets weg in het diepe. Een waterslang? Ze houdt vol tot ze haar spieren voelt verkrampen, dan zwemt ze terug naar het rotsblok en hijst zich omhoog.

'Oh nee. Moest dat nu?!' roept ze.

Op de rots liggen al haar spullen verspreid. Haar rugzak is leeggehaald. Ze pakt rillend haar handdoek op en wikkelt hem om zich heen. Ze kijkt naar de rommel, mist ze iets?

Kruik, boek, potloden, trui, sjaaltje, zonnebril ... Waren ze gewoon nieuwsgierig? Ze stopt haar spullen terug in haar zak. Maar wanneer ze haar boek oppakt, voelt ze opnieuw iemand naar haar kijken. De foto die als bladwijzer dienstdoet, is verschoven. Ze opent het boek. De foto is gescheurd. Miguelito, haar halfbroer, is weggescheurd. Waarom? Ze staart naar de halve foto, waar nog een andere indiaanse jongen opstaat: Selso. De rafelige scheur volgt precies de golving van zijn lange, zwarte haar. Haar blik blijft hangen bij zijn donkere ogen. Ze begrijpt er niets van. Hadden ze de foto gestolen, dan zou ze nog kunnen geloven dat hij aanstoot gaf. Maar nu slechts de helft ontbreekt, weet ze niet wat ze ervan moet denken.

[p6]

Het was de foto die Aluna naar deze plek had gebracht. Het natuurreservaat Sierra Nevada de Santa Marta, vlak bij de Caraïbische Zee. Aluna's opa, Rodrigo, bemant er een grenspost van de Zintu Hermitage Trust. De Trust komt op voor de rechten van de indianen die er nog steeds wonen. Rodrigo moet erop toezien dat niemand hun gebied ongeoorloofd binnendringt. Aluna's mama, Monica, werkt ook voor de Trust. De laatste jaren voeren ze een harde strijd tegen de houtsmokkel. Monica is laaiend over die illegale houtkap.

'Het gaat om zeldzame, kostbare bomen. Bomen van honderden jaren oud. En voor wie of wat worden ze geveld?!' schreeuwde ze op een persconferentie. 'Om er planken van te zagen, om knusse, gezellige sauna's te bouwen, waar onverschillige consumenten zich te pletter in zweten.'

'Misschien weten de zweters het niet?' wierp een journalist op.

'Natuurlijk weten ze het wel', beet Monica hem toe. 'De saunaverkoper heeft hen er net op gewezen dat het hout goed bestand is tegen warmte en vocht, precies omdat het uit het regenwoud komt. Bovendien is onwetendheid nooit een geldig excuus, er zijn dingen die je gewoon móét weten!'

[p7]

Maar iedere campagne om het fragiele evenwicht in het woud te bewaken kost handenvol geld. 'Geld, geld en geld, om die drie dingen draait alles in onze wereld', zegt Monica. Maar ondanks de weinige vooruitgang die ze boeken, denkt Monica er niet aan om op te geven.

Aluna had haar mama een maand geleden geholpen met de opmaak van een brochure voor een evenement van de Trust. De brochure promootte een workshop Seva Yoga, een vorm van yoga waarbij je de andere het beste geeft van wat je te bieden hebt.

'Yoga voor heiligen', volgens Doc. Hij is Aluna's stiefvader, maar zij beschouwt hem als haar echte papa.

'Zo weinig mogelijk tekst en veel mooie foto's. Dat werkt het best', zei Monica. De tekst op de voorzijde luidde: Niemand is schuldig aan het verre verleden ... Op de achterzijde ging de tekst verder: ... maar we hebben allemaal onze verantwoordelijkheid voor de nabije toekomst. Met onder de boodschap het bankrekeningnummer waarop iedereen een gulle gift kon overmaken.

Aluna hielp met het kiezen van de foto's. Heel de vloer lag bezaaid met Zintu-indianen. Zintu's zijn geen Walt Disney Pocahontas-indianen. Ze tooien zich niet met veren en allerlei versiersels. Ze kleden zich ingetogen. Zowel de mannen als de vrouwen dragen witte gewaden die ze zelf weven van sisalvezels. Alleen vrouwen en meisjes dragen ook nog een halssnoer van rode kralen.

'Misschien is dit een goede?' Aluna plukte een foto van de vloer en bekeek hem van dichtbij. Gedurende een fractie van een seconde bleef haar hart stilstaan. Door de schok die daarop volgde, klikte er vanbinnen iets open.

[p8]

Een minuscuul zaadje dat lang had gewacht om op het juiste moment te ontkiemen.

Op de foto stonden twee jongens van ongeveer dezelfde leeftijd als Aluna. De grootste keek haar doordringend aan. Het leek alsof hij haar iets vroeg, hoe onzinnig dat ook klonk.

'Wie zijn deze jongens?'

Monica nam de foto uit Aluna's handen.

'De grootste van de twee is Selso. Hij is bijzonder, hij bezit kracht, innerlijke kracht. Hij wordt later vast hun nieuwe leider. En de kleinste is de zoon van Tjecho.'

'Van Tjecho, mijn natuurlijke vader?'

Het duurde even voor de betekenis van dat antwoord tot Aluna doordrong.

'Heb ik een halfbroer?' Ze keek haar mama verbouwereerd aan. 'Waarom heb je me dat nooit eerder gezegd?!'

Monica zweeg.

'Ik ben bijna zestien en ik kom nu pas te weten dat ik een halfbroer heb! Waar slaat dat op?!'

'Hij is niet van belang in jouw leven.'

'Natuurlijk niet, ik ontdek nu pas dat hij bestaat! Je bedoelt dat hij niet van belang is in jouw leven!' Ze griste de foto uit haar mama's hand. 'Hoe heet hij?'

'Miguelito, maar veel meer weet ik niet over hem. Echt niet.'

'Ik snap het niet mama, hij is familie van mij. Waarom...'

'Nee, je mag hem niet als familie beschouwen, anders maak je dezelfde fout als ik.' In haar stem zat een ondertoon van paniek, alsof een gevaar dat ze tot hiertoe had weten af te weren plots aan kracht won.

[p9]

'Hoe bedoel je?'

Monica's blik kreeg iets onbestemds. Haar ogen werden waterig. 'Je weet dat ik opgroeide bij de indianen. Dat een indianenvrouw zich over mij ontfermde toen mijn moeder, Doña Maria, dodelijk gebeten werd door een giftige slang.'

'Ja?'

'Als kind speelde ik met indiaanse kinderen. Ik verbleef meer in hun dorp op de heuvelflank dan op de grenspost bij mijn vader. Ik beschouwde de indianen als mijn familie.'

Aluna knikte, dat verhaal kende ze.

'Toen ik jouw leeftijd had, werd ik verliefd op Tjecho en in datzelfde jaar werd jij geboren. Jij bent het beste wat me ooit is overkomen.'

Wat ging haar mama onthullen dat ze daaraan zou twijfelen? Ze wachtte gespannen af.

'Met jouw geboorte veranderde er iets binnen de groep', ging Monica verder. 'Er was al langer onenigheid. Een deel onder hen wou absoluut geen contact met de buitenwereld. Ze wouden niet besmet worden met de respectloosheid waarmee wij met de aarde omgaan. Terwijl een ander deel onder hen zich gematigder opstelde. De spullen die bezoekers meebrengen, zoals machetes, vishaakjes, rubberen laarzen ... maken hun harde leven wat eenvoudiger.' Monica keek haar dochter strak aan: 'Jij was de druppel die de emmer liet overlopen. Tjecho en ik hadden indiaans bloed met Spaans bloed laten samenvloeien. Met jouw geboorte escaleerde de onderhuidse spanning tot een scherp conflict. Van de oorspronkelijke groep Zintu's splitste

[p10]

zich een kleine groep af, die zich sindsdien de Creons noemen. Zintu's vertalen we als "oudere broers". Voor het woord "Creons" bestaat er geen vertaling, maar het betekent zoiets als "nog oudere broers". Voor hen zijn vreemdelingen niet langer welkom. De Zintu's, die in de meerderheid zijn, bleven in het dorp wonen. Terwijl de Creons het woud introkken en daar nu rondzwerven. De opsplitsing was een drama. Als ik eraan terugdenk, ruik ik nog altijd de geur van geschroeid vlees.'

'Wat?'

'De Creons zijn hard, niet alleen voor buitenstaanders, maar ook voor zichzelf. Diegenen die zich bij hun groep aansloten, werden gebrandmerkt.'

'Gebrandmerkt?’

'Met een gloeiend heet ijzer werd een spiraal op hun voorhoofd gebrand. Ze gebruikten met opzet iets van ijzer, iets uit onze wereld, zodat diep in hun geheugen pijn en de buitenwereld met elkaar verbonden werden. Bij dat ritueel mochten ze niet gillen. Ze verbeten de pijn op een stuk hout.'

'En zij die wel gilden?' vroeg Aluna alsof ze nog iets ergers wou horen.

Monica schudde met haar hoofd. 'Geen enkele Creon gilde. Zelfs de jongeren niet. Toen de groep zich had gevormd, trokken ze het woud in. Tjecho's oudere broer was een van hen. De dagen daarop was het akelig stil in het dorp. Families waren uit elkaar gerukt. De achtergeblevenen voelden zich verloren, ze rouwden om hun verlies. Ze banden me uit hun hart. Ze liepen in een boog om me heen, alsof ik de pest had.'

'Dus het is mijn fout dat...'

[p11]

'Nee, natuurlijk niet. Je was een baby, jou treft niet de minste schuld. De enige die de gevolgen had kunnen inschatten was Tjecho. Hij was veel ouder dan ik, hij is een van hen, hij had beter moeten weten.'

'Hoe reageerde hij?'

'Hij hield zich op de achtergrond. Een paar dagen na je geboorte keerde ik, zwaar ontgoocheld door Tjecho's zwijgen, terug naar mijn vader. Je opa kon zijn geluk niet op. "Zo'n mooi meisje!" riep hij. "Hoe ga je haar noemen?" Zonder nadenken antwoordde ik: "Aluna". De indianen hebben een woord voor hun geloof, hun manier van denken over de wereld: "Aluna". Net zo was jij mijn Aluna, mijn alles. Vanaf het moment dat ik jou in mijn armen hield, gaf jij mijn leven een diepere betekenis.' Aluna keek haar moeder ontroerd aan, maar Monica ging te zeer op in haar verhaal om het te merken. 'Tjecho's moeder Yelina, die me als eerste kwam opzoeken, wees me terecht: "Je mag haar niet Aluna noemen, geef haar een andere naam." Het was alsof ze me vroeg om jou in te ruilen voor een ander kind. Ze legde me opnieuw uit wat Aluna voor hen betekent, alsof ik het niet goed had begrepen. "Aluna is hoe wij de wereld zien: voor ons beschikt alles over innerlijke energie, alles staat met elkaar in verband, alles vertrekt vanuit de gedachte." Ik antwoordde haar: "Mijn kind laat me anders naar de wereld kijken, dit kind is energie, dit kind brengt alles met elkaar in verband, voortaan vertrekt alles wat ik doe vanuit mijn hart." Ja, ik liep over van moederliefde. Maar Yelina gaf niet op. "Je moet ook vier maanden wachten voordat je je kind een naam geeft", zei ze.'

'Waarom?' vroeg Aluna.

[p12]

'Dat is bij hen de gewoonte. Zwakke baby's halen het ginds niet. De eerste maanden zijn cruciaal. Zolang je baby geen naam heeft, hecht je je minder aan je kind. De regel beschermt je tegen te groot verdriet wanneer je baby... Maar jij was een en al kracht. "Dit kind zal leven", antwoordde ik haar. Ze wist dat ik gelijk had.'

'En toen?'

'Toen nam ze jou in haar armen en huilde. Het was de enige keer dat ik iemand van hen heb zien huilen.' 'Huilde ze van ...'

'Yelina was gek op je. Knettergek. Je was zo puur, zo levendig Ze overhaalde me om terug te keren naar het dorp, waar ze voor ons kon zorgen, haar rol van grootmoeder kon opnemen. Ik had haar hulp nodig, ik was nog heel jong en mijn vader wist niets over baby's.'

'Hoe reageerden de anderen op mijn naam?'

'Niemand sprak me er rechtstreeks op aan. Maar ze lieten me nog duidelijker aanvoelen dat we nooit tot hun volk zouden behoren. Ook jij niet, ondanks het feit dat Yelina ervoor zorgde dat jij als kind de plek kreeg waar je recht op had. Misschien had ik Yelina's raad beter opgevolgd. Maar ik kon het niet: jij was mijn Aluna.”

'En Tjecho?'

'Indianen laten de zorg voor kleine kinderen over aan de vrouwen. Hij hield van ons, daar twijfel ik niet aan. Maar hij werd onder druk gezet door de anderen. Ze drongen erop aan dat hij een Zintu-vrouw huwde, wat hij naderhand ook deed.'

'En jij dan?'

'Had hij voor ons gekozen, dan zou hij ook uit hun midden zijn verstoten...' Monica keek Aluna droevig aan.

[p13]

Zelfs na al die tijd deed het onrecht nog pijn.

'Maar jij bleef er nog zes jaar!'

'Ik kende ook geen ander leven. Mijn vader had nog wel een zus in de stad bij wie ik terechtkon, maar wat moest ik daar? En ik was jong, naïef, ik bleef hopen dat Tjecho...'

'Zes jaar lang?!'

'Soms hou je dingen langer vol dan goed voor je is', zei Monica stil.

Aluna probeerde zich voor te stellen wat haar mama had moeten verduren. Stel dat ze zelf morgenochtend bij het ontbijt te horen kreeg dat ze er niet meer bij hoorde, dat in dit huis geen plaats meer voor haar was, dat ze zich al die jaren maar verbeeld had dat mama en papa familie van haar waren, dat ze alles wat haar vertrouwd was moest achterlaten. Ze kreeg het letterlijk koud van die gedachte.

'Wat maakte dat je de knoop toch kon doorhakken?'

'Niet wat, maar wie: Doc.'

'Is papa ooit ор de grenspost geweest?' Dat verbaasde Aluna, want telkens als mama haar koffer pakt, heeft hij een hoop bezwaren.

'Een keer is hij er geweest. Hij verbleef er enkele weken met zijn onderzoeksteam van de universiteit, op zoek naar nieuwe soorten insecten.'

'Ik wist niet dat jullie elkaar daar hadden ontmoet.'

'Herinner je je zijn bezoek niet?'

Aluna schudde haar hoofd. Van de eerste zes levensjaren herinnerde ze zich niets. Van die periode bestaan er geen foto's. En de verhuis naar de stad was waarschijnlijk zo ingrijpend voor haar, dat ze iedere hersencel nodig had om zich aan te passen aan haar nieuwe leven.

[p14]

Monica glimlachte. 'Ik zie het nog zo voor mij hoe Doc jou onmiddellijk in zijn hart sloot. "Je dochter is een klein wolfje", zei hij. En hij had geen ongelijk: je wou geen schoenen aan, je at met je handen … En toen we naar de stad verhuisden, kreeg je van hem Jungle Boek, weet je dat nog?'

Dat herinnerde Aluna zich nog wel. Avond na avond vertelde hij haar het verhaal van Mowgli. Telkens als hij bij het einde kwam, zei hij: 'Mowgli was een wolvenkind, maar jij bent een echt wolfje.' Wanneer ze met hun twee alleen zijn, noemt hij haar nog altijd Wolfje.

‘Je papa wees me erop dat jou hetzelfde lot wachtte als ik daar met jou zou blijven. Jij zou net zoals ik de indianen als jouw familie beschouwen terwijl jij voor hen een buitenstaander bleef. Ik wou niet dat jij ook ... En in de stad kon ik meer voor de indianen doen dan op de grenspost.'

'Zij verstoten jou en jij zet je heel je leven in om hen te helpen... Ik begrijp het niet.'

'Voor mij blijven zij mijn familie. Het is niet omdat zij mij verstoten hebben, dat ik dat ook kon. Misschien is al mijn werk voor de Trust slechts een ijdele poging om weer in hun kring opgenomen te worden', besloot Monica droef.

In de brochure kwam een andere foto. De foto van Miguelito en Selso belandde als bladwijzer in een boek van Juan Gabriel Vásquez, Aluna's lievelingsauteur.

Aluna was nooit teruggekeerd naar de grenspost, terwijl haar mama sporadisch wel Rodrigo en de indianen bezocht. Aluna had verschillende keren gevraagd om

[p15]

mee te mogen, maar Monica hield de boot af. Ze verzon telkens een plausibele reden waarom het niet paste. 'Je mag geen school missen.' 'Ik ga met medewerkers van de Trust, we moeten belangrijke dingen regelen.' 'Misschien volgende keer.' Het was bij Aluna nooit opgekomen dat haar mama bang was dat Aluna de indianen als familie zou gaan beschouwen, met alle gevolgen van dien.

Iedere avond nam Aluna het boek van Vásquez van haar nachtkastje, sloeg het open en bleef naar de foto staren. 'Miguelito, mijn halfbroer', zei ze dan hardop om zichzelf te overtuigen, want ze voelde geen verwantschap. Mama moest nergens bang voor zijn. Miguelito was een vreemde voor haar. Misschien had het anders gevoeld als hij in de stad zou wonen. Dan hadden ze vast dingen gedeeld, misschien hield hij dan ook van Carlito's bananenchips of van rollerskaten. Met deze Miguelito daarentegen had ze niets gemeen. Ook met Selso deelde ze niets uit haar wereld. Maar terwijl Miguelito haar koud liet, intrigeerde Selso haar. Als ze naar hem keek, voelde ze vertrouwd- heid, alsof ze een stukje van zichzelf in hem herkende, alsof hij haar halfbroer was en niet Miguelito. Iedere keer dat ze naar de foto keek, overviel haar een droefheid die ze niet goed kon plaatsen. Een soort heimwee naar iets dat ze niet kon benoemen.

'Wat wil je van mij?'

Wat mama had verteld, liet haar niet los. Voelde ze zich toch schuldig aan de breuk tussen de Zintu's en de Creons? Nee, dat was het niet. Het kwam van dieper. Alsof de halve indiaan in haar uit een diepe slaap was gewekt en nu zijn plek in de zon opeiste, alsof het indianenbloed in haar sterker was gaan stromen. Het maakte

[p16]

haar onrustig. Was ze meer indiaan dan ze tot nu toe dacht? Papa had ooit aan tafel over epigenetica gesproken: 'In je genen zit erfelijk materiaal waar je niet het minste vermoeden van hebt.' Hij had haar daarbij scherp aangekeken, pas nu begreep ze waarom. Wie ben ik, vroeg ze zich af. Ben ik diegene die ik tot nu toe dacht te zijn? Of is er een tweede ik? En wie is dan die andere ik? Wou ze een antwoord op haar vragen vinden, dan moest ze naar ginds, mama kon haar niet langer tegenhouden. 'Selso, ik kom naar je toe.' En heel even had ze het gevoel dat hij antwoordde: 'Dat weet ik.'

[p17]

‘Wat zeg je?' vroeg Monica. Ze drukte haar mobieltje tegen haar oor. 'Weet je het zeker? ... Wanneer gaat de veiling door? ... Kunnen we met de eigenaar onderhandelen? ... Koste wat het kost.'

Monica legde haar mobieltje voor zich op tafel en bleef   er ongelovig naar staren.

'Wie was het?' vroeg Doc.

'Mateo.' Mateo is een familievriend die voor de Trust vertrouwelijke klusjes doet.

'Waarvoor belde hij?’

'Ik kan het niet geloven.'

'Wat?'

'Ik heb nooit durven hopen dat ...' Monica schudde   haar hoofd.

'Ga je ons nog vertellen wat er aan de hand is?'

'Jullie weten dat de indianen vroeger boven op de hoogste berg van het huidige reservaat woonden.' Ja, dat wisten ze. In het kantoor van de Trust hangen er foto's van die ruïnes. De nederzetting kan met gemak een vergelijking met Machu Picchu doorstaan.

Monica stond op en haalde uit een dik dossier een foto tevoorschijn. Het was een foto van een halssnoer met een gouden hanger: een vogel met twee koppen. De ene kop keek naar links en de andere naar rechts. In de borst van de vogel was een spiraal gegrift. 'Mijn vader groef

[p18]

deze amulet dertig jaar geleden daar op. Nadien was de amulet spoorloos, tot er twee jaar geleden een artikel met deze foto over verscheen in een kunstmagazine. Mijn vader bevestigde me dat het wel degelijk om die amulet ging. Maar de verzamelaar wou anoniem blijven en niets verkopen. Mateo belde me zonet met het goede nieuws dat de amulet nu op een veiling wordt aangeboden. Deze keer zetten we alles ор alles.'

Twee weken later, vlak voor het begin van de schoolvakantie, was het zover. Monica maakte een waanzinnige vreugdedans in huis. 'De amulet is van ons! Van ons!'

'Wat ben je ermee van plan?' vroeg Doc.

'Teruggeven aan de indianen, of wat dacht je? Het is hun eigendom.'

'Wat heeft het gekost?'

'Dat is van geen tel.'

'Een bom geld dus. Hebben de indianen een goede bankkluis?'

'Behalve het bestuur van de Trust, Mateo en jullie weet niemand wie de amulet heeft gekocht. Het moet ook strikt geheim blijven.'

'Mag ik de amulet zien?' vroeg Aluna.

'De werkelijke overdracht gebeurt over een week.'

'Dan zitten jullie in Europa', merkte Aluna op.

Monica moest in Brussel spreken op een belangrijk milieucongres en van die gelegenheid zouden zij en Doc gebruikmaken om samen enkele Europese steden te bezoeken. Hun tweede huwelijksreis, want ze zijn tien jaar samen. Monica keek Doc aan: 'We moeten de reis afzeggen. De amulet moet zo snel mogelijk terug naar de indianen.'

[p19]

'Waarom plots zo'n haast? De indianen zijn de amulet ondertussen al vergeten.'

'Nee, dat zijn ze niet. Dit heeft alle prioriteit. Zodra de amulet in ons bezit is, moet ik ...'

'Laat iemand anders de amulet terugbrengen', onderbrak Doc haar. 'Mateo kan ...'

'Of ik, laat mij het doen', stelde Aluna voor.

'Geen sprake van', schrok Doc.

Maar Monica's gezicht klaarde op. Ze knikte alsof iets heel belangrijks eindelijk tot haar doordrong.

Later op de avond sprak Monica Aluna alleen. 'We moeten je papa overtuigen. Jij moet gaan.'

Aluna keek haar mama vragend aan. 'Vanwaar die plotse ommezwaai?'

'Toen we tien jaar geleden ginds vertrokken, deed Yelina een vreemde voorspelling. Ze zei: "Aluna zal terugkomen als een van de onzen. Ze zal ons een nieuwe toekomst geven." Ik heb altijd gedacht dat Yelina bedoelde dat jij je bij hen zou aansluiten, dat je op een of andere manier een van hun leiders zou worden.'

'Was dat de echte reden waarom ik nooit met je mee mocht?'

'Ik was bang dat ik je zou kwijtraken. Maar nu, met het terugvinden van de amulet, begrijp ik Yelina's boodschap anders. De amulet kan de Zintu's en Creons weer bij elkaar brengen. Als jij de amulet terugbrengt, dan is die ene druppel die destijds hun scheiding teweegbracht ook de druppel die hen opnieuw verbindt.'

'Maar als ze geen contact meer hebben met elkaar, hoe moet ik dan ...'

[p20]

'Je moet de amulet terugbrengen naar de plaats waar mijn vader hem opgroef. Op de oude site te midden van de ruïnes staat een monoliet. Een rechtopstaand rotsblok waarin een oude kaart is gegrift. Mijn vader groef de amulet vóór de steen op, daar moet de amulet opnieuw worden begraven.'

'Worden begraven? Terwijl hij zoveel waard is?'

'Ja, in het verleden vertrouwden de indianen goud aan de aarde toe, als offergave. Het klinkt misschien kinderachtig, maar een put graven, goud erin gooien en het onaangeroerd laten, vraagt moed. Een soort moed die wij niet kennen. Er daarbovenop vertrouwen dat ook anderen het goud niet zullen opgraven, is voor ons ondenkbaar. Zo'n offer zien de indianen als een teken van respect voor de aarde. Ze vinden dat als we van de aarde nemen, we ook aan de aarde moeten geven, zodat we het evenwicht niet verstoren. Het begraven van goud is symbolisch en tegelijk ook niet, want in hun wereld is alles met elkaar verbonden.'

Aluna dacht na. 'Wat als dat me niet lukt?'

'Dan is de kans op hereniging kleiner dan ooit.'

'Kan ik de amulet niet gewoon aan opa geven?'

'Hij gaat de berg niet meer op. Het is misschien ook beter dat je hem niets over de amulet zegt.'

'Waarom niet?'

'Die kan nare herinneringen bij hem naar boven halen. Toen ik hem destijds de foto liet zien, barstte hij in huilen uit. En je opa is geen man die huilt.' Monica keek Aluna ernstig aan. 'De foto van je halfbroer, de amulet, onze reis... die samenloop kun je toeval noemen. Maar ik zie het anders. Het is "Aluna".’

[p21]

Aluna pakt haar rugzak op. Ze knijpt haar ogen half dicht en kijkt met verscherpte blik nog eens rond. Niemand te bespeuren. 'Dank je wel voor de diefstal!' roept ze boos. Ze is hier nog maar één dag en ze is al bestolen. Tof. Ze twijfelt of ze er wat van tegen Rodrigo moet zeggen. Misschien beter van niet. Ze wil niet dat haar ора zich zorgen om haar maakt. Ze keert terug naar haar huisje dat wat verder op het keienstrand staat. In het huisje wisselt ze haar natte kleren. Ze wringt haar short, T-shirt en slipje uit en legt de spullen te drogen op de houten trap onder het afdak. Dan wandelt ze via het smalle pad door het kreupelbos naar het huis van Rodrigo.

'Je geitjes hebben honger', zegt Rodrigo. 'Ze roepen je al een hele tijd.'

Aluna haast zich naar de waterton en schept er een emmer water uit. Ze moet het water eerst koken, zodat bacteriën geen kans krijgen om de geitjes ziek te maken. De twee zijn nog maar een paar dagen oud.

Mateo had haar gisteren met zijn oude pick-uptruck naar hier gebracht. Ze waren vroeg in de ochtend vanuit Bogota vertrokken en pas laat tegen de avond aangekomen.

Onderweg waren ze bij een boer gestopt om kippen te kopen. De boer stond met een spade in zijn handen bij een put. Op de bodem van de put lag een dode geit.

[p22]

'Vannacht doodgebeten door een wilde hond', gromde   hij.

De jutezak die aan de rand van de put lag, mekkerde zacht. Twee babygeitjes. Geen van de andere geiten had genoeg melk om zich over de twee te ontfermen. En de boer zelf had geen tijd.

'We komen om kippen', zei Mateo, die duidelijk liever niet zag hoe de boer de zak ook in de put zou gooien. Toen de twee achter de kippen aanholden, knoopte Aluna de jutezak los. De geitjes keken haar verweesd aan. Wisten ze wat er ging gebeuren? Hadden ze de doffe dreun gehoord toen de boer hun mama in de put gooide? Ze bracht de geitjes naar de pick-uptruck en gooide de put zelf dicht.

Toen ze wegreden, mekkerde de jutezak.

'Rodrigo gaat morren', zei Mateo, maar tegelijk stopte hij in de volgende stad om spenen, babyflesjes en melk- poeder te kopen.

Aluna pakt het kleinste geitje tussen haar knieën.

Je moet nog een naam krijgen', fluistert ze in het vilten oortje. 'Wat vind je van Romulus?' Ze krijgt van het geitje een likje. 'En je broer noem ik dan Remus.' Ze knijpt een druppel warme melk uit de speen tegen zijn snoet. Uitgehongerd hapt het geitje naar de speen en schrokt de melk gulzig naar binnen.

Wanneer het tweede geitje aan de beurt is, komt Rodrigo binnen met een bak zoete aardappelen. Hij wijst naar de geitjes. 'Lukt het?'

'Ze drinken goed.'

'Ik geef ze een kleine kans', had hij gisterenavond gezegd. Mateo had daarbij naar haar geknipoogd. Het

[p23]

kwam wel in orde met die kleine kans.

Rodrigo zet de aardappelen op tafel en schudt met zijn hoofd. 'Tien jaar heb ik geduld moeten hebben om jou hier weer te zien. Je weet niet hoe blij ik ben. Je lijkt sprekend op je moeder, op je lach na.'

'Mijn lach?'

'Die heb je van je grootmoeder, van Doña Maria.

'En wat heb ik van Tjecho?'

Rodrigo draait om haar heen. 'Niets, helemaal niets."

'Weet je het zeker?' lacht ze.

'Dat Doc jou liet gaan, ik kan het nog altijd niet geloven. Iedere keer vraag ik je mama: "Monica, wanneer breng je mijn kleindochter mee?" En altijd krijg ik hetzelfde te horen: "Doc wil niet dat Aluna gevaar loopt. Je weet hoe hij over deze plek denkt. Voor hem is het oorlogsgebied." Oorlogsgebied! Waar haalt hij die onzin?!'

Rodrigo moest eens weten dat mama haar in de eerste plaats hier had weggehouden. Natuurlijk had het ook moeite gekost om papa over de streep te krijgen. Mama had echt alles uit de kast gehaald om hem te overtuigen. 'Het wordt ook hoog tijd dat Aluna haar opa weerziet. Rodrigo is niet onsterfelijk. Ze gaat een maand, zo hoeft ze niet alleen thuis te blijven wanneer wij op reis zijn. Dat komt net goed uit.'

'Mateo kan de amulet naar ginds brengen en hij kan Aluna meenemen', repliceerde Doc. 'Zo ziet ze haar opa weer. Het is aan Rodrigo om de amulet aan de indianen terug te bezorgen. Hij heeft de amulet tenslotte opgegraven. Aluna kan dan nog dezelfde dag met Mateo terug naar huis.'

'Een maand is geen eeuwigheid', antwoordde Monica.

[p24]

'Iedere eeuwigheid begint met een maand.'

Er volgden hevige discussies tussen de twee. Toen Doc zag dat hij het niet van Monica haalde, keerde hij zich tegen Aluna.

'Ik moet naar ginds, papa. Het gaat me niet alleen om opa of de amulet...'

Hij keek haar droevig aan: 'Wat denk je daar te vinden, Wolfje?'

'Een stukje van mezelf?'

'Laat je niets wijsmaken, er ontbreekt nog niet het kleinste stukje aan je.' Hij was bang, bezorgd dat er haar wat naars zou overkomen, dat was overduidelijk. 'Er is daar niets, Wolfje. Geen bereik voor je mobieltje, geen internet, geen elektriciteit, geen stromend water, geen Carlito's bananenchips ... Weet je wat dat betekent?'

'Ik kom er wel achter.'

'Een maand is lang, je gaat je daar verschrikkelijk vervelen. Natuur is mooi voor even. Vervolgens kijk je er wat tegen aan. Het regent er bovendien de hele tijd.' Hij klonk alsmaar wanhopiger.

'Wolfje, stel dat ... wat moet ik zonder jou?' Pure emotionele chantage.

'Papa, weet je wat er gebeurt wanneer een wolf met zijn poot in een klem vastzit?'

Hij keek haar smekend aan. Hij wist het. De wolf bijt zijn poot over. Vrijheid betekent alles voor zo'n dier.

Na het avondeten keert Aluna terug naar haar huisje. Ze is net op tijd binnen, want het begint te stortregenen. Ze is blij dat ze een eigen plek heeft. Het lijkt alsof het huisje speciaal voor haar is gebouwd. Precies de juiste grootte.

[p25]

'In het begin sliepen de gasten bij mij in huis', vertelde Rodrigo gisteravond. Maar het beviel hem niet om enkele maanden samen te leven met volslagen vreemdelingen. Daarom bouwde hij een gastenverblijf. Het staat wat afgelegen, dichter bij het water. Een houten huis op palen, zodat de vloer een meter boven de grond zweeft.

'Tegen de ratten en ander ongedierte.'

Binnen in het huisje is het vooral leeg: een hangmat met muskietennet, een metalen hutkist waaraan een cijferslot hangt, een emmer en tegen de wand een handgetekende plattegrond. Op de plattegrond staat een rood kruisje. 'Hier zitten wij', tikte Rodrigo met zijn vinger op het kruisje. 'Dit is de rivier. Alles wat aan de linkerkant van de rivier ligt, is grondgebied van de indianen. Hier, na de langgerekte bocht, verdwijnt de rivier ondergronds en op die plek kruist het oude stenen pad de rivier. Voor de indianen is dat pad heilig. Als je het pad naar boven volgt, kom je bij het dorp van de Zintu's. Vandaar loopt het pad naar de top van de berg. Verder naar beneden loopt het tot aan de zee. Dus je mag nooit de rivier oversteken en vanaf de kruising moet je op het pad blijven en altijd onder begeleiding. Heb je dat goed begrepen?'

'Niet zo moeilijk.'

Juist, het is niet zo moeilijk', herhaalde hij haar woorden met klem. Daarna keek hij in het rond, alsof hij het huisje zelf wat leeg vond. 'Als je liever in een bed slaapt, dan verhuizen we het bed van Doña Maria naar hier.'

'De hangmat is oké', verzekerde ze hem. Thuis houdt ze 's middag ook een siësta in een hangmat.

'Als je 's nachts naar het toilet moet, dan gebruik je de emmer. Je gaat niet naar buiten. Heb je dat goed verstaan?'

[p26]

Het klonk zo streng dat ze er niet aan dacht om te vragen: 'Waarom niet?'

'En eet nooit binnen. Zodra mieren ruiken dat er hier te bikkelen valt, krijg je ze niet meer weg. Zij zijn hier heer en meester, daar kom je zelf wel achter. Zorg dat het hier netjes blijft.' Hij wees naar de haakjes aan de muur. 'Daaraan kun je je spullen ophangen. Discipline is belangrijk. Orde en netheid maken het verschil. Begin je dag ermee, want tegen de avond ben je er te moe voor. Ik zie het zo vaak bij mijn gasten. Alleen zij die de moeite nemen om zich iedere dag te scheren, hun hemd te luchten … halen het in deze mensonvriendelijke omgeving. Die kleine rituelen van zelfrespect zijn belangrijker dan ze lijken.' Toen wees hij naar haar grote reiskoffer. 'Ben je van plan om voor altijd te blijven?' lachte hij. 'Je hebt hier niet zoveel nodig.'

Aluna knipt haar hoofdlamp aan en vergrendelt de deur. Ze kleedt zich uit en vouwt haar T-shirt en short op. Dan knielt ze neer bij de kist en draait het cijferslot open: 1525. 'Het jaar waarin Santa Marta gesticht werd door de Spanjaarden die hier aan land kwamen op zoek naar goud en slaven', vertelde Rodrigo toen hij haar de code gaf. 'Slechts een minderheid van de indianen wist te ontsnap- pen aan de blanke roofzucht. Ze verschuilden zich diep in het woud en bleven geschokt achter toen de barbaarse plunderaars verder trokken.'

Uit de kist haalt ze haar pyjama en het kistje met de amulet, de tweekoppige vogel met een spiraal op de plaats van zijn hart. De spiraal als symbool voor de oerkracht, een kracht die van binnen naar buiten gaat. Want voor

[p27]

de indianen begint alles met de gedachte, met een idee dat in je hoofd opkomt en vervolgens uitdeint. Ze vraagt zich af of zij zou gillen mocht ze gebrandmerkt worden. Nee, niet 'of', maar 'hoe hard'. Niet gillen is onmogelijk. Ze sluit haar vuist om de vogel. Ze heeft gemerkt dat ze zich anders voelt wanneer ze het halssnoer draagt. Moediger, krachtiger. Meer aanwezig, alsof ze fysiek meer plaats inneemt. En draagt ze het 's nachts, dan droomt ze vreemd. Met het halssnoer om droomt ze dat ze kan vliegen, dat zij de vogel is. Toeval? Of autosuggestie? Als je verwacht dat je vreemd droomt, dan doe je dat ook. Maar ze droomde al dat ze een vogel was bij de eerste keer dat ze het halssnoer droeg, en toen verwachtte ze nog niets. En ergens las ze: 'In je droom heeft je onbewuste de zeggenschap en dat onbewuste laat zich niet misleiden, je luistert er maar best naar.' Mama vertelde hoe belangrijk dromen zijn voor de indianen. 'Ze vertellen hun dromen aan elkaar tot in de kleinste details.'

Ze doet het halssnoer om en kruipt in haar hangmat. Dan hijst ze haar rugzak van de vloer en haalt haar boek eruit. Ze opent het bij de halve foto. 'Selso, ik ben er.'

Zijn donkere ogen kijken haar aan, en opnieuw heeft ze het gevoel dat hij antwoordt: 'Dat weet ik.'

'Weet je ook wie mijn halfbroer van de foto scheurde en waarom?'

Maar dat lijkt hij niet te weten.

Morgen vraagt ze Rodrigo of hij de Zintu's wil verwittigen dat ze een tocht naar de oude site wil maken. Of dat ze zelf op verkenning mag gaan naar hun dorp. Ze vond het wat ongepast om het vandaag al te vragen. Ze is nog maar pas hier en Rodrigo blijft maar herhalen:

[p28]

'Tien jaar, we hebben wat in te halen. Het doet me zo goed om jou hier bij mij te hebben.' Zijn blijdschap is haar wat vreemd. Zij kan niet zoals hij terugvallen op herinneringen van haar eerste zes jaar hier bij hem. Maar ze kent hem door wat mama vertelde. Ze voelt zich op haar gemak bij hem. Thuis.

Ze stopt de foto weg en luistert naar het geroffel van de regen op het dak.

Ze sluit haar ogen en dommelt in. Al gauw neemt een vogeldroom haar mee. Ze stopt met denken, ze voelt alleen nog beweging. Een snelle vleugelslag. Het vliegen geeft haar een blij gevoel. Net zoals onder water zwem- men. Het maakt haar licht en vrij.

[p29]

Zin in kip?'

'Ja.'

Rodrigo wrikt zijn bijl uit het hakblok los. 'Hier.' Hij geeft haar de hakbijl.

Aluna kijkt hem verbouwereerd aan. Hij wil toch niet dat zij achter een kip aangaat?

'Wil je hier vlees eten, dan moet je kunnen doden. Kip ligt hier niet op een schaaltje onder folie in de koelkast. Kip eten betekent: er eentje vangen, de kop afhakken, het darmzooitje eruit halen, onderdompelen in heet water, pluimen en tot slot grillen. Pas dan kun je een hap in je mond steken. Je moet hier de dingen herdenken.'

Ze kijkt van de bijl naar de kippetjes die elkaar vrolijk achternazitten. Ze weet dat hij gelijk heeft. Ze eet graag vlees. In gegrilde kip heeft ze wel zin. Maar zoals papa altijd zegt: 'Tussen weten en ernaar handelen, liggen zeven werelden.' Ze moet nog wennen aan Rodrigo's manier van leven, het is nog maar haar tweede dag hier. Ze slaat de bijl terug in het hakblok. Toch maar geen kip vandaag. Ik heb meer zin in ham. Mateo bracht drie gerookte hammen mee', zegt ze. 'Voor je speciale gasten.'

Rodrigo kijkt haar onderzoekend aan. 'Voor mijn speciale gasten? Zei Mateo nog meer?'

'Nee.'

'Hm. Die hammen dienen onder andere als betaling

[p30]

voor het gidswerk van de Zintu's. Hoe minder wild ze moeten schieten, hoe beter voor het reservaat.'

'Ik dacht dat jagen in het reservaat verboden was?'

'Niet voor de indianen. Een aap is voor een indiaan vlees op zijn bord. Jij zou een goede Zintu-vrouw zijn.'

'Hoezo?'

'Zintu-vrouwen mogen geen dieren doden, dat is een voorrecht van de mannen.'

'Goed.'

'Nee, niet goed. Want vrouwen die met een rits kinderen alleen komen te staan, moeten bij een broer of oom om vlees bedelen. Zintu's mogen dan wel wijs en spiritueel zijn, ze hebben hun eigen kleine regels, die vaak in het nadeel van de vrouw uitvallen. Heeft je mama jou daar niets over verteld?' Hij schudt zijn hoofd. 'Monica verbloemt graag de manier waarop de Zintu's leven. Sommige gasten die hier toekomen, geloven nog in het sprookje van nobele wilden.'

'Zijn er nog dingen die vrouwen niet mogen?'

'Ze mogen geen hut bouwen, geen stof weven, geen cocabladeren kauwen ... Dat zijn allemaal privileges van mannen.'

'Mama zegt dat er ook vrouwelijke leiders zijn.'

Ja, dat klopt. Voor het leiderschap telt innerlijke kracht. Of je vrouw of man bent, maakt daarbij niet uit. Ik denk trouwens dat de Creons geleid worden door een vrouw.'

'Waarom denk je dat?'

'Hun uithoudingsvermogen is uitzonderlijk. Een man had ongetwijfeld hun strijd al lang opgegeven. De Creons lijden honger. Doordat ze rondzwerven kunnen ze geen groenten kweken zoals de Zintu's doen. En het woud

[p31]

is te klein geworden om alleen van de jacht te leven. Er zit hier niet zoveel wild meer. Buitenstaanders denken vaak dat je makkelijk kunt overleven in het woud. Maar na twee dagen kauwen op een bittere wortelstok weten ze wel beter.' Hij kijkt haar vertederd aan. 'Als het geen kippetje wordt, dan zullen we maar wat eieren rapen.'

'Bijna zo lekker als vlees', lacht Aluna wanneer ze aan tafel zitten, en ze neemt nog een hap van haar omelet.

'Het komt door de kruiden.' Rodrigo wijst naar de glazen pot waarop het etiket Guasca kleeft. 'Ik ken nog zo'n honderdtal recepten met eieren', stelt hij haar gerust. 'In mijn jonge jaren was ik scheepskok. Vijfentwintig jaar heb ik rondgevaren. Helemaal in het begin namen we levende kippen mee aan boord. Als je wekenlang op blikvoer overleeft, gaat er niets boven een vers eitje. Maar die arme kippetjes hadden ook last van zeeziekte, ik heb veel groen zien uitslaan', lacht hij. 'Kun jij koken?'

'Ik warm weleens iets op', antwoordt ze eerlijk. 'Thuis wordt er weinig gekookt. Mama brengt altijd eten van de Trust mee. Daar koken ze altijd vreselijk gezond. Linzen, bonen, kiemen ... Zo gezond, dat mama zo nu en dan een winkelkar vol Carlito's bananenchips naar huis duwt. "Want alleen maar gezond, dat houdt niemand vol", zegt ze.'

'Monica had nooit tijd om te leren koken', zegt Rodrigo. 'Ze zat altijd bij de indianen. En geloof me, die bakken er niets van.'

'Komen de indianen soms tot hier?'

'Als ik gasten heb, komen de Zintu's kijken of ze moeten gidsen.'

[p32]

'Hoe weten ze dat je gasten hebt?'

'Mateo's truck hoor je tot hoog in de bergen. Behalve voor het gidsen komen ze alleen wanneer ze medicijnen of zo nodig hebben. Vorige maand brachten ze me een kind dat lelijk toegetakeld was door een hond. Maar ze willen zelf met rust gelaten worden, dus storen ze anderen ook zo min mogelijk. En de Creons zie ik nooit.'

'Voel je je hier dan niet vaak eenzaam?'

Rodrigo glimlacht. 'Een vriend als Mateo volstaat. En dat zijn geen loze woorden. Mateo is mijn trage maar noodzakelijke verbinding met de wereld. Hij zorgt voor gasten. Hij brengt ook oude kranten mee, zodat ik met mijn gasten kan meepraten over wat belangrijk is in de wereld: voetbal of politiek. Zonder hem zou het me hier niet lukken. Heeft hij je verteld hoe hij onze gasten strikt?'

'Nee.'

Rodrigo grinnikt. 'Het is een verhaal apart. Je zou het Mateo niet nageven, maar hij is een sluwe vos. Ken je het oudheidkundig museum in Bogota?'

'Ja, het is een verplichte schooluitstap.'

'De spiegelzaal?'

Ze knikt. Het is de zaal waar gouden archeologische vondsten uitgestald staan. Een goed beveiligde kluis. Alle wanden, ook de vloer en het plafond, zijn spiegels, zodat elk collectiestuk eindeloos wordt weerspiegeld.

'In die zaal vat Mateo post. Via de spiegels taxeert hij de bezoekers. Mateo heeft een sterke mensenkennis. "Potentiële gasten moeten aan drie eisen voldoen", zegt hij. "Eis nummer één: ze moeten rijk zijn."’

Dat weet ze: de Trust verkoopt de dure toegangspassen

[p33]

voor het reservaat. Enerzijds heeft de Trust veel geld nodig, anderzijds willen ze vermijden dat er hele busladingen toeristen naar hier komen. Boven op die prijzige toegangspas komt nog de rit naar hier, het verblijf, het eten ...

'Hoe rijk iemand is, kun je volgens Mateo ruiken. Lederen schoenen, een design polshorloge, stevige bril, exclusieve aftershave... Is dat in orde, dan peilt hij naar hun gretigheid. Geen gretigheid naar goud, maar gretigheid naar iets heel anders. "Als ik in hun ogen de hunker naar meer zie, dan weet ik dat ik prijs heb", zo zegt hij het. Archeologen, onderzoekers ... Ze sluiten in de spiegelzaal hun ogen omdat zoveel erfgoed hen doet duizelen. Ze halen hun luxueus notitieboekje tevoorschijn en maken wat krabbels. IJdel als ze zijn, denken ze uit de gouden gloed die hen omringt een ziel uit het verleden te kun- nen opvissen. Zijn ze rijk en hebben ze een romantische droom, dan volgt nog een derde eis, de moeilijkste. Mateo noemt het de "Rodrigo-waardigheidstest". Daarbij gaat het om hun karakter. Wie naar hier komt, moet sterk zijn, een doorzetter, ambitieus, wat narcistisch mag, maar ze moeten vooral over een zekere goedheid beschikken, ze moeten voor mij een vriend kunnen zijn.'

'Lief van Mateo.'

Rodrigo knikt. 'De derde eis is de noodzakelijkste. Ongure figuren wil ik hier niet op bezoek hebben. In het begin stuurde de Trust zelf onderzoekers, maar dat liep niet altijd goed af. Liefst heb ik familiemannen, mannen op wie thuis vrouw en kind wachten. Want een man die een goede reden heeft om terug naar huis te keren, neemt geen roekeloze beslissingen.'

'En hoe test Mateo dat?'

[p34]

'Het is een hele mise-en-scène. Eerst zoekt hij toenadering. Mateo bezit behoorlijk wat acteertalent. Hij is een kameleon, neemt de kleur en geur aan van wie hij benadert. Wanneer hij op gastenjacht gaat, is hij piekfijn uitgedost: nauwsluitend Italiaans kostuum, stijlvol hemd met manchetknopen, gepoetste schoenen, een gemillimeterde stoppelbaard en zijn wilde haren strak naar achteren gekamd. De vermomming van een rasverkoper.'

Aluna glimlacht. De Mateo die haar naar hier bracht, droeg afgetrapte teenslippers, een rafelige bermuda en een T-shirt met een reclameopdruk van Polar-bier. En echt fris rook hij ook al niet.

'Ziet hij een mogelijke kandidaat, dan gaat hij onopvallend naast hem staan en doet alsof hij wordt gebeld. Hij laat wat sleutelwoorden vallen: zieke moeder - expeditie vraag om uitstel - kost om het af te gelasten ... Kijkt zijn visje op, dan weet hij dat hij een stap verder kan gaan. Hij sluit zijn telefoontje af en knoopt een gesprek aan met de vis. Blub, blub. Terloops vertelt hij over zijn plan om naar een archeologische site te reizen. Een site waar zopas een nieuwe ontdekking aan het licht is gekomen. Jammer genoeg moet hij zijn tocht uitstellen, zijn moeder is zwaar ziek, vast iets met haar lever ... Hoe clichématiger zijn verzinsels, hoe sneller de vis in de fuik zwemt. "Van die wijsneuzen zou je net wat anders verwachten", zegt Mateo. "Maar ze geloven kennelijk wat ze willen geloven. Hoeveel diploma's ze ook bezitten, in hun dromen blijven het kleine kinderen." Hij gaat met hen koffie drinken. Voldoen ze wat het Rodrigo-gehalte betreft, dan stelt hij voor dat ze zijn plaats innemen. En hij geeft hen Monica's visitekaartje. Zodat ze hun reis nog dezelfde dag kunnen boeken.'

[p35]

'Zit mama mee in het complot?' lacht Aluna. 'Maar het is toch Mateo die hen naar hier brengt?'

'Zonder gel in zijn haar herkennen ze hem niet. Het is verbijsterend, maar hij is nog nooit door de mand gevallen.'

'En wat is die nieuwe ontdekking, die hij hen belooft?'

'Geen idee', lacht Rodrigo luid. 'We hebben hier niet zoiets als een klachtenloket. De tocht naar boven, de site, het contact met de indianen ... Geloof me, dat alles kleurt dromen voldoende in. Niemand die na afloop zijn beklag doet.'

Het is even stil aan tafel.

'Kunnen we morgen naar het dorp van de Zintu's gaan?'

'De afspraak is dat zij naar hier komen.'

'Wanneer komen ze?'

'Dat weet ik niet, wanneer ze er zin in hebben. Waarom zo'n haast?'

'Ik wil Miguelito, mijn halfbroer, leren kennen.'

'Ik ben ook familie van jou.'

'Sorry, dat weet ik wel, maar...'

'Ik moet je nog van alles leren voordat ik je de berg op laat gaan. Je hebt geen idee hoe gevaarlijk...'

'Ga mee, dan kun je erop toezien dat er niets verkeerd   loopt.'

'Ik ga die vervloekte berg niet meer op.' Hij kijkt haar ernstig aan, en schudt dan zijn hoofd alsof hij een pijnlijke herinnering uit zijn hoofd wil. 'Je zult je halfbroer wel ontmoeten.'

'Maar...'

'Geduld. En nu heb ik genoeg gepraat voor vandaag.

[p36]

Mijn woorden zijn op.' Hij stapelt de vaat in een teil en doet teken dat de afwas voor haar is.

Aluna loopt met de teil naar de rivier. De geitjes volgen haar, ze denken vast dat zij hun moeder is. Ze is blij dat ze 's nachts binnen bij Rodrigo mogen blijven. Hij heeft een goed hart, maar met haar vraag kreeg het gesprek een scherpe wending. Het verwart haar. Ze wil liefst haar opdracht zo snel mogelijk tot een goed einde brengen. Ze begrijpt wel dat Rodrigo wat tijd met haar wil inhalen, maar hij leek haast bang, net zoals papa. Van papa begrijpt ze dat, maar Rodrigo, die hier al zo lang helemaal alleen woont, waarvoor zou die nog bang zijn?

Wanneer ze klaar is met de afwas, gaat ze nog even op haar rotsblok bij de rivier zitten. Er strijkt een vogel neer aan de overkant van het water. Een zwarte vogel, met een gele bek en een gele puntstaart. Met een van zijn felblauwe ogen staart hij haar aan, alsof hij zich afvraagt wat zij hier in godsnaam komt doen.

[p37]

Noe er wat meer maismeel bij, dan bakken ze beter', zegt Rodrigo. Ze maken samen hun ontbijt klaar, broodjes van maismeel met kaas. Thuis ontbijt Aluna nooit, maar voor Rodrigo is goed eten een prioriteit. Voor hem heeft de dag drie hoogtepunten: het ontbijt, het middageten en het avondeten. Hij heeft een eigen moestuin met cassave, suikerriet, taro, mais, aardappelen, witte wortels, bananen ... Hij kan gerust overleven zonder iets uit de stad. Dat vindt Aluna wel knap, alleen vergt dat alles veel tijd. Rodrigo is dan ook de hele dag druk bezig. Voor haar daarentegen gaat de tijd hier traag voorbij. Gelukkig vragen de geitjes haar zorg, anders zou ze zich stierlijk vervelen. Ze is hier intussen al zes dagen en ze heeft nog geen indiaan gezien. Rodrigo bakt de broodjes in een pan op de kachel. Tegen de muur naast de kachel hangt een pentekening. Het is een dwarsdoorsnede van de berg. De snede volgt het pad dat naar de top loopt. De tekening is uiterst gedetailleerd. Aluna bestudeert de kaart aandachtig en zegt: 'Ik wil ook de oude site bezoeken.'

'Er is daar niets. Wat stenen op een hoopje, niet de moeite om de berg op te gaan.'

Ze kijkt hem verbaasd aan, het is alsof ze papa hoort praten.

'Mama zegt dat de site prachtig bewaard is.'

[p38]

'Hm', gromt Rodrigo zonder van de pan op te kijken. 'De tekening is van Pablo, mijn laatste gast. Een slangen- deskundige. Hij schreef een doctoraat over de giftige koraalslang en wou staaltjes nemen van de vetfilm op hun buikvel.'

Ze fronst haar wenkbrauwen.

'Het laagje zorgt ervoor dat de slangen zonder wrijving over de grond glijden, waardoor hun huid niet slijt. Vraag me niet wat hij met de staaltjes van plan was.'

'Misschien voor een schoonheidszalfje?' gokt ze.

'Dat zou me verbazen. Pablo gaf niets om uiterlijk- heden. Hij waste zich nauwelijks. En ik zeg altijd dat discipline het verschil maakt. Daar in de boekenkast, dat blauwe schrift, dat is zijn aantekenschrift', wijst hij. 'Er komen wel vaker slangendeskundigen langs. Reptielen fascineren. Maar Pablo was apart. Hij was bezeten door slangen. Hij had het onzinnige verhaal gehoord dat er hier een albinokoraalslang zat.'

'Misschien een verzinsel van Mateo om hem naar hier te krijgen?'

'Dat zou best kunnen', glimlacht Rodrigo. 'Pablo was niet van plan om naar de stad terug te keren voordat hij die slang had gezien. Zelf zag hij er ook wat speciaal uit, hij droeg een zware, rechthoekige bril met dikke glazen waardoor hij je onbewogen aankeek, precies zoals een slang haar prooi inschat.'

Ze bladert door het schrift. Het staat vol tekeningen van vlinders, felgekleurde kevers, orchideeën, mieren... Telkens met uitvergrote details: een fraai dekschild, een achterpoot ... 'Rhodnius prolixus', leest ze hardop.

'Een bloedzuigende roofwants', vertaalt Rodrigo.

[p39]

Ze knikt. Papa sprak er haar over in zijn Wolfje-gaat- niet-monoloog: 'Het zijn akelige beestjes die de ziekte van Chagas veroorzaken. Dat is een slaapziekte, met symptomen als hevige koorts, bloedarmoede, zwellingen in het gezicht, vermoeidheid, hoofdpijn en braakneigingen ... En dat terwijl de kleine vampier amper dertig millimeter groot is. Als zo'n klein diertje daar al zo gevaarlijk is ...'

'Waarom liet die Pablo zijn schrift achter?'

Rodrigo schudt zijn hoofd.

'Ik waarschuwde hem net zoals ik al mijn gasten waar- schuw. Niet voorbij de grenzen gaan: je steekt de rivier niet over en je verlaat het pad niet, je volgt de gids en je trekt er niet alleen op uit. Maar luisterde Pablo?' Moedeloos haalt hij zijn schouders op. 'Ik kon toch niet de hele tijd zijn hand vasthouden? Hij leek me volwassen. Maar als je je niet aan de regels houdt, dan gebeuren er nare dingen. Het woud is het huis van de indianen. Niemand heeft het recht om zomaar rond te snuffelen in andermans huis. Pablo verdween anderhalve maand geleden.'

'Ben je hem gaan zoeken?'

Rodrigo zucht: 'Ik vond zijn bril in de modder aan het begin van het pad. De kans dat hij nog leeft, is bijzonder klein. Pablo was ziek in zijn hoofd. Iets wat ik niet wist, anders had ik hem hier niet toegelaten. Misschien slikte hij vooraf medicijnen die zijn gekte naar de achtergrond verdrongen. De eerste weken ging het goed, maar toen begon hij aan wanen te lijden, hallucinaties. Overal zag hij mieren. Hij werd paranoïde. Hij dacht dat ik een gigantische mier was die hem achtervolgde. Weet je, als slangen vervellen, worden hun ogen melkachtig wit, waardoor ze nog minder dan gewoonlijk zien. Op dat

[p40]

moment zijn ze uiterst agressief. Pablo leek ook blind te worden, hij gedroeg zich alsmaar gevaarlijker. Ik waarschuwde Mateo via de noodradio, maar tegen de tijd dat hij arriveerde, was Pablo al een paar dagen spoorloos.'

'Ging hij de berg op?'

'Heel waarschijnlijk. Misschien botste hij op de Creons, of verdwaalde hij in het woud. Als je het pad verlaat, mag je het vergeten. Het woud slokt je op. Je weg door het oerwoud vinden, is zo goed als onmogelijk. Avonturiers denken al gauw dat ze niet kunnen verdwalen. Ze hebben hun kompas, kunnen kaartlezen, weten hun route via de sterren te bepalen. Maar een kompas slaat hier tilt door het ijzererts dat in de bodem zit. Kaartlezen zonder enig oriëntatiepunt lukt zelfs de besten onder hen niet. En zij die op sterren hopen, hebben nog nooit in een woud overnacht. Je ziet er overdag al geen meter ver ... Er zijn er ook altijd die vertrouwen op hun gps. Dat zijn degenen die verloren lopen tussen het gastenhuisje en mijn huis. De vochtigheid in de lucht zorgt ervoor dat technische snufjes niet lang meegaan. Nee, je moet opgroeien als een indiaan om je weg door het woud te vinden. Zij beschikken over een mentale kaart in hun hoofd.'

Rodrigo's boodschap komt aan.

'Op het pad mag je dus wel?'

'Onder begeleiding van de indianen. Het pad is heilig, zowel voor de Zintu's als voor de Creons. Maar voorbij het Zintu-dorp kun je alleen met een gids verder, want hogerop is het pad onderbroken. Er zijn stukken weggespoeld door modderstromen of ze werden met opzet verwijderd om indringers te misleiden.'

Ze kijkt weer naar de tekening op de muur. Boven op

[p41]

de berg is het vlak, maar er kan geen helikopter landen.

'Er waait daar een vreemde wind', vertelde mama. 'Een spiraalwind, met een sterke zuigkracht. Een helikopter stort er zo neer. Verschillende weerkundigen hebben het fenomeen bestudeerd, maar niemand vond een passende verklaring. Bovendien hangt er vaak een dikke mist. Voor de indianen zijn die wind en mist een zegen, anders zou- den rijke toeristen vanuit de lucht op het plateau gedropt worden. Nu moet iedereen van beneden vertrekken.'

'Hoever lopen is het?'

'Een paar uur tot aan het dorp van de Zintu's. Daarna hangt het af van je conditie: indianen doen er slechts enkele dagen over, maar buitenstaanders doen er doorgaans een week, of soms zelfs twee weken over. Terug naar beneden gaat vlugger.'

'Twee weken? Waar slaap je dan?'

'Onderweg zijn er bivakplaatsen waar je kunt overnachten. De Zintu's waken 's nachts, zij bezitten geweren,   de Creons gelukkig niet.'

'Zouden de Zintu's op de Creons schieten? Ze blijven toch familie van elkaar?'

'Ik weet het niet', antwoordt Rodrigo.

Aluna denkt na, zo bijster goed is haar conditie niet. Stel dat ze ook twee weken over de tocht doet, dan mag ze niet meer te lang wachten om te vertrekken, of ze haalt de top niet.

'Ik denk dat we toch zelf naar het indianendorp moe- ten, ik ben hier al zes dagen. De indianen lijken niet tot hier te komen.'

'Geduld.'

'Waarop wachten ze?'

[p42]

'Geen idee. Ze beleven tijd heel anders dan wij.'

'Maar als het twee weken vraagt om ...'

'Ze komen wel. Geef hen de tijd die ze nodig hebben. Ze hebben vast een andere prioriteit.'

'Wat?'

'Dat weet ik toch niet. Bovendien moet je nog van alles leren voordat je de berg op mag.'

'Maar ik heb al zoveel geleerd! Straks staat Mateo hier terug en heb ik niet eens mijn halfbroer gezien.' Maar haar protest haalt niets uit.

'Vandaag leer ik je het belangrijkste van al: hoe je een slang vangt', zegt Rodrigo kalm. Aluna weet dat Doña Maria stierf door een slangenbeet, dus onderdrukt ze haar boosheid. Maar het is niet fair, denkt ze bij zichzelf, iedere keer dat ze over de indianen begint, stopt hij hun gesprek. Dan leidt hij haar af met een leuk verhaaltje, of iets dat heel dringend gedaan moet worden. Ze begrijpt het niet.

Rodrigo bladert in het schrift van Pablo tot bij een afbeelding van een koraalslang. Het is een driekleurige slang: rood, wit en zwart. Een mooi dier.

'Wil je een beet van deze overleven, dan moet je onmiddellijk tegengif innemen. Gelukkig bezit ik een ampul. Ik kreeg ze in ruil voor mijn hulp aan een universitair onderzoeksteam. Een maand lang hebben we samen slangen gevangen voor hun kweekprogramma. Uit slangengif halen ze stoffen voor medicijnen. Van nature zijn koraalslangen schichtig. Als je genoeg lawaai maakt, blijven ze op een afstand. Ze worden pas gevaarlijk wanneer ze zich bedreigd voelen. Maar toch kun je maar beter voorbereid zijn.'

[p43]

Na het ontbijt, wanneer de regen is opgeklaard, demonstreert Rodrigo buiten zijn slangenstok. Het is een stevige, gevorkte stok. Ter hoogte van de handgreep heeft Rodrigo er geheime tekens in gekerfd, bezweringen om de slangen op afstand te houden. 'Ssss', hij wijst naar een onzichtbare slang. Vliegensvlug jongleert hij met de stok en plant hem met een stevige stoot in de grond.

‘Je moet het beest precies achter de kaken klem zetten. Je krijgt geen tweede kans. Mis je, dan ben je verloren. Zodra het beest zijn bek niet meer kan openen, moet je zijn kop verbrijzelen met de hiel van je voet of afhakken met een machete.'

'Is een machete niet handiger dan een stok?'

'Met een stok kun je afstand bewaren, zo'n slang springt naar je toe.'

Hij geeft de stok aan haar.

'Probeer.'

Maar Rodrigo's stok is te lang voor haar.

‘Je hebt een eigen stok nodig', zegt Rodrigo. Hij zoekt een passende tak uit het hout dat klaar ligt om de omheining te herstellen. Hij meet de stok tegen haar af en zaagt hem op de juiste lengte.

Ze probeert de stok uit. Het zal nog wat oefening vragen voordat ze hem zo behendig kan draaien als Rodrigo.

'Oefen maar wat. Versier de stok ook, in de keuken vind je wel een mes.'

'Ik heb een dolk.' Ze gaat naar haar huisje haar dolk halen. Mateo gaf haar die bij het afscheid. 'Wees voor- zichtig, kleine meid', zei hij terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg. 'Zorg goed voor Rodrigo, hij is niet zo sterk als hij zich voordoet. Geen ruzie maken, je bent maar met

[p44]

z'n tweeën. En mocht er wat zijn, waarschuw me dan via de noodradio. Ik laat alles vallen en kom je redden.' Zijn grapje liep over van bezorgdheid. Hij haalde vanonder de chauffeurszetel een pakje tevoorschijn.

'Van Doc.'

In het pakje zaten twee dingen: Carlito's bananenchips en de dolk.

'Zeg tegen papa dat. ... of zeg hem maar niets.' Ze moest tegen haar tranen vechten. Typisch papa, eerst flink lelijk doen zodat ze thuis zou blijven. En dan, als ze toch vertrekt, een mooi cadeau.

Ze haalt de dolk uit de doos. Hij ligt goed in haar hand, precies haar maat. Haar duim glijdt over het lemmet waarin een wolvenkop is gebrand. Er hoort een holster bij. Pas nu merkt Aluna dat onderaan in de doos ook een brief zit.

Voor Wolfje  staat er in papa's sierlijke handschrift op de   omslag. Ze opent de omslag en leest:

Mijn Wolfje,

Toen de Spanjaarden het land binnendrongen, joegen ze op indianen. Sterke slaven waren veel waard. Maar de indianen vluchtten diep het wood in. Daarop zetten de soldaten de achtervolging verder met jachthonden. Niet alle honden keerden terug. De honden die achterbleven, verwilderden. Je kunt je de vraag stellen of het de domme honden waren die verdwaalden? Of juist de slimme honden die voor hun vrijheid kozen?

Daarop heb ik geencantwoord.

Ik weet alleen dat een wilde hond gevaarlijker is dan wolf. Tegen een wilde hond moet een wolf zich wapenen, daarom deze dolk.

[p45]

Beloof me dat als je contact maakt met de indianen, dat je dan doet alsof je hun taal niet spreekt zolang zij jou niet als een van hen beschouwen. Die belofte zal je beter beschermen dan de dolk

Liefs, papa.

Wanneer ze aan het einde van de brief komt, voelt ze een brok in haar keel. De brief is helemaal papa. Ze denkt na over zijn vraag. Mama en zij spreken onderling het Zintu's wanneer ze niet willen dat iemand meeluistert. Papa ergert zich daaraan. Vaak onderbreekt hij hun gesprek met een dwaze vraag: 'Hoe zeg je ook al weer flatscreen in het Zintu's?' En nu vraagt hij haar om geen Zintu's te spreken, net wanneer het echt nodig is. Waarom vraagt hij dat? Mama zei dat slechts sommige Zintu's Spaans spreken. Dan is het toch net een gemak dat zij hun taal spreekt?

Ze leest de brief opnieuw. 'Zolang zij jou niet als een van hen beschouwen ... Papa, ik begrijp het niet, maar ik beloof het je wel.'

[p46]

Aluna zit in haar huisje, want buiten stortregent het. De regen begint hier altijd heel plots, om wat later even abrupt weer op te houden, alsof iemand hoog in de wolken een kraan open- en dichtdraait.

Ze rekent uit: eenendertig dagen, min één dag om naar hier rijden en min één dag voor de terugreis. Dat maakt negentwintig dagen, min de zeven dagen die ze hier al is. Er resten dus nog tweeëntwintig dagen. Als ze van het slechtste scenario uitgaat, waarbij ze twee weken over de tocht doet en dan nog een paar dagen terug de berg af, dan schieten er nog maar een paar dagen over. Ze pakt Selso's foto uit haar boek. 'Waarop wachten jullie? Ik geef jullie nog één dag. Als jullie dan niet hier zijn, dan licht ik Rodrigo in over de amulet.' Ze twijfelt over dat laatste, want het zou haar niet verbazen dat hij haar dan helemaal niet de berg op laat gaan. Zijn angst, om wat dan ook, is onredelijk.

Ze bladert in het schrift van Pablo, dat ze heeft meegenomen. Het is een verzameling losse krabbels. Natuurobservaties. Haar blik blijft hangen bij uitvergrote details van zijn tekeningen: een stekelige vangpoot van een bidsprinkhaan, een gelede voelspriet van een wande- lende tak... Pablo kan inderdaad goed tekenen.

Maar dan leest ze iets van een andere orde, iets wat thuishoort in een intiem dagboek.

[p47]

De tijd kruipt hier stroperig dik voorbij. Lange dagen vol niets. Hier beneden zitten geen slangen. De Ouwe heeft ze tot de laatste doodgeknuppeld. Hij toonde me trots een bokaal met een jonge koraalslang op sterk water. Mijn maag keerde om toen ik de platte kop van het beestje zag.

De verveling bezorgt me doffe hoofdpijn. Ik voel me suf, afgestompt, lamlendig moe. Het regent hier ook om de haverklap. Als ik hier nog lang blijf zitten, rot ik weg. Een spelletje bridge met mijn maten zou me goed doen. Koel bier en lachen om niets.

De Ouwe test me gedurig, hij wil weten hoever hij me krijgt. Maar ik heb geen zin om wat dan ook te bewijzen. Ik ben te oud voor dat soort spelletjes. Deze ochtend wou hij dat ik de bruine kip ving en haar nek met een botte bijl brak. De arme vogel staarde me ор dezelfde manier aan als mijn lief, Gina. Dat beestje wist precies wat er ging gebeuren. Maar ik vertikte het. Laat de Ouwe het zelf maar doen, ik ben hier de gast.

Aluna herkent wat Pablo schrijft.

Deze middag stuurde hij me naar de rivier. 'Vijf grote vissen, eerder kom je niet terug, begrepen?' Hij wou me uit zijn buurt, dat was duidelijk. Dus legde ik me op de loer. Lang moest ik niet wachten. Er kwam een indiaanse uit het woud. Ze ging Rodrigo's huis binnen. Ik had het me al afgevraagd, al die jaren die hij hier alleen doorbracht, een man heeft toch zo nu en dan een vrouw nodig.

[p 48]

Toen het donker werd, kwam hij kijken hoeveel vissen ik al gevangen had. Nul. Hij toonde me opnieuw hoe ik een worm aan de haak moest rijgen. Stap voor stap, met veel woorden. In een stil moment vroeg ik het hem ор de man af. Die vrouwen die alleen komen te vallen en een rits kinderen te voeden hebben. Wat als zij geen broer of vader hebben bij wie ze terechtkunnen om wat vlees voor hun kinderen? Komen die soms bij jou aankloppen?’

‘Ik heb genoeg gepraat vandaag, gromde de Ouwe nors. 'Mijn woorden zijn op.’

'Ik heb je woorden geteld vandaag, antwoordde ik. 'Het waren er 235 minder dan gisteren. Je bent me nog een antwoord schuldig. Ga je met die indianenvrouwen naar bed in ruil voor een hammetje?'

Zo'n speciale gasten dus. Aluna denkt na over wat ze net gelezen heeft. Is zo'n ruil verwerpelijk? Nee, dat gevoel heeft ze niet. Het de regel die niet deugt. Waarom zouden vrouwen geen dier mogen doden en mannen wel? Zo'n regel maakt vrouwen afhankelijk van mannen. Alle indianenvrouwen zouden tegelijk in opstand moeten komen tegen zulke regels. En dat doen ze niet. Wat zei Rodrigo ook alweer: 'Indianen zijn ook maar gewone mensen.'

Ze leest verder, Pablo's toon wordt bitsiger.

De Ouwe is compleet krankjorum, hij raapt keien op, mompelt er wat tegen, en stopt ze in zijn zak. Hij probeert zijn gekte weg te moffelen. Maar mij maakt hij niets wijs, ik ruik het, de scherpe geur dringt doorheen de ranzige baklucht waarin hij zich hult. De Ouwe zit hier al te lang alleen.

[p 49]

Niemand is opgewassen tegen jarenlange afzondering. Als hij mijn plannen niet zo dwarsboomde, dan zou ik medelijden met hem hebben, hem duidelijk maken dat het tijd is om terug te keren naar de stad.

Hij wil niet dat ik de berg opga. Altijd bedenkt hij wat nieuws om me hier te houden. Met al zijn verhalen probeert hij zijn angst op afstand te houden. Waarvoor is hij bang? Is hij bang om alleen achter te blijven? Maar ik ben hier niet om hem gezelschap te houden. Gisteren trok hij in zijn eentje naar het indianendorp. Tegen de avond kwam hij terug met drie indianen. De lomperiken negeerden me volkomen. Ze spraken alleen met de Ouwe. Later op de avond stuurde hij hen terug naar hun dorp. Ze willen je niet naar boven leiden', zei hij. 'Waarom niet?' Hij wist me geen zinnig antwoord te geven. Hij wil gewoon niet dat ik de berg opga. Maar ik moet die albinoslang vinden, ik keer niet naar huis terug zonder dat ik die slang heb gezien. Als die indianen me niet willen gidsen, wat ik niet geloof, dan gа ik alleen. Het zal me wel lukken om zonder gids de weg te vinden. Zo moeilijk kan het niet zijn.

Aluna leest de passage een tweede keer. Gisteren trok hij in zijn eentje naar het indianendorp. Dus Rodrigo verwittigt de indianen dat een gast een gids nodig heeft. De indianen komen niet zelf naar beneden, zoals hij beweerde. Wat ze leest, geeft haar een slecht gevoel. Liegt Rodrigo? Moet ze hem wantrouwen? Of is ze ook paranoïde aan het worden?

Een paar bladzijden verder staat er een tekening van een mier.

[p50]

Eerst merk je ze niet op. Maar dan zie je ze overal, werkelijk overal. Zwarte colonnes, die het hele woud naar hun hol slepen. Een donkere, wriemelende onderstroom. Alles wat op hun weg ligt, eigenen ze zich toe. Je doet hier best geen tukje tegen een boom.

Diep in hun hol kweken ze schimmels. In de vierde maag van giraffen zit eenzelfde schimmel. Wat hebben mieren en giraffen met elkaar gemeen? Daar had ik mijn doctoraat over moeten schrijven, materiaal zat.

Ik moet me opnieuw focussen. Mijn tocht naar boven voorbereiden. Stiekem, want ik ben nu zo goed als zeker dat de Ouwe me niet zal laten gaan.

Pablo tekent alsmaar meer mieren.

Ik denk dat ik een nieuwe soort heb ontdekt. Ze zijn haast transparant en hebben goudkleurige voelsprieten. Zodra ik weer in de stad ben, zal ik het nagaan. De Pablo-mier, stel je voor. Ze smaken naar munt. Toen ik er een paar in mijn mond stak, reageerden de andere furieus. Ze beten me waar ze konden. Ik moest ze hardhandig van me af meppen. Er vielen slachtoffers. De lijkjes werden door de andere naar hun nest gesleept. Ondergronds hebben ze een dodenkamer.

Dan volgt er een tekening van een dwarsdoorsnede van een mierennest, over verschillende pagina's heen, alsof Pablo zelf in het nest is gekropen.

[p51]

Achterbaks, dat zijn ze. Ze hebben gewacht tot ik sliep om wraak te nemen. Wraak omdat ik enkele van hen heb opgegeten, wraak omdat ik hun nest heb omgewoeld. Slechte verliezers zijn het. Massaal zijn ze op mij toegestroomd. Met hun feromonen bedwelmden ze me en drongen bij me binnen via mijn neus, mijn oren, mijn mond ... Het kon niet snel genoeg gaan. De kolonie nestelde zich onder mijn huid. Het bijtende zuur brandt, alsof mijn huid van binnenuit wordt afgestroopt, net zoals bij een slang. Ik moet mij tegen een boom aanschurken of ik word gek van de jeuk.

Er volgt een tekening met vermorzelde mieren, een caleidoscoop van koppen, poten en achterlijven.

Ze zitten overal in mij, ze kleuren me vanbinnen zwart, schrapen me leeg. Ik wil de Ouwe om hulp vragen, maar mijn tong is opgezwollen, ze ligt lam in mijn mond. De Ouwe verstaat me niet langer. Of hij wil me niet verstaan. Hij kijkt me met mierenogen aan. Hij geeft me een giftig goedje te drinken.

Zijn handschrift wordt onleesbaar. Driftig, met lang- gerekte letters. Zijn gekriebel lijkt op koortsachtig wrie- melende mieren. Aluna weet er niets meer van te maken. Na een paar witte bladzijden wordt zijn geschrift opnieuw leesbaar. De koorts lijkt weggeëbd te zijn.

Vandaag werd ik wakker uit een diepe, akelige droom. Doodmoe. De baardstoppels op mijn kin zijn minstens een paar dagen lang. Zodra ik wat gegeten heb, vertrek ik. De berg op.

[p 52]

Daar stoppen zijn notities.

Aluna is niet blij met wat ze heeft gelezen over Rodrigo. Ze heeft hetzelfde gevoel als Pablo. Rodrigo wil niet dat ze de berg opgaat. Ze moet hem confronteren met wat Pablo schreef.

Doorheen de blauwe kaft voelt ze dat er iets tussen de kaft en het schrift zit. Ze maakt de kaft los: het is een foto van Pablo samen met een jonge vrouw. De vrouw heeft haar armen om hem heen geslagen en kijkt hem verliefd aan, terwijl Pablo een gezicht trekt alsof hij gewurgd wordt door een boa constrictor. Op de achterkant leest ze: Voor mijn kleine slangenkop, Gina .

Plots voelt ze iets scherps steken in de zijkant van haar voet. Een haast transparante mier heeft haar gebeten. De mier is nog geen halve centimeter groot, maar de beet is pijnlijk. Ze kijkt rond, maar ze ziet geen andere mieren. Ontsnapte de mier uit het schrift van Pablo? Zat het beestje onder de kaft gevangen? Op de plek van de beet kleurt het rood. Ze probeert met wat spuug de pijn weg te wrijven.

[p53]---

Rodrigo is tomaat aan het persen. 'Ken je tamarillo?'

Aluna schudt haar hoofd.

De vruchten groeien aan een boom, het is een soort boomtomaat. Proef maar, het sap zit boordevol vitamines.' Hij schenkt haar een glas in.

'Zuur', zegt ze terwijl ze Pablo's schrift op tafel legt.

'Heb je het gelezen?'

'Nee', antwoordt Rodrigo.

'Hij schrijft een heleboel nare dingen over jou.'

'Dan ben ik blij dat ik het niet heb gelezen', zegt Rodrigo rustig.

'Hij schrijft dat je niet wou dat hij de berg opging. Net zoals je niet wilt dat ik de berg opga.' Ze wacht Rodrigo's reactie af, maar wanneer er niets komt, gaat ze verder. 'Ik ben hier maar kort. Als het twee weken tijd vraagt om de top te halen en dan nog enkele dagen om terug naar beneden te geraken, dan moet ik dringend vertrekken.'

Geen reactie.

'Pablo schrijft dat je hem niet liet gaan, omdat je niet alleen wou achterblijven.'

Rodrigo zucht. 'Pablo was ziek. Geloof me. Hij was al ziek toen hij hier aankwam. Hij was manisch, een fantasy. Soms trok hij zonder enige aanleiding al zijn kleren uit en danste in zijn blootje rond. Triest, vond ik het. Gekke mensen kunnen je misleiden als geen ander.

[p54]

Mateo had het niet gezien en ik kwam er te laat achter. Ik heb geprobeerd om Pablo tegen zichzelf te beschermen. Ik hoopte dat Mateo op tijd terug zou zijn voordat het verkeerd liep.'

'Hij zegt dat jij naar de indianen ging, terwijl je tegen mij zegt dat ik moet wachten tot zij komen.'

'Ja, het klopt wat hij schrijft. Ik ben hen om hulp gaan vragen. Pablo werd agressief, ik vertrouwde hem niet langer. De indianen hebben een kracht om mensen te genezen. Ik weet dat zij dingen kunnen waar ons verstand niet bij kan. Maar toen ze Pablo zagen, weigerden ze te helpen.'

'Waarom?'

'Ze zeiden me dat hij niet ziek was. Ze benoemden zijn toestand met een woord waarvoor ik geen vertaling ken. Het had iets met tijd te maken, dat hij niet van onze tijd was, dat hij uit de tijd viel of zoiets.'

'Heb je hen geen uitleg gevraagd?'

'Als je een woord niet begrijpt, dan kijken ze je uit de hoogte aan, alsof ze niet begrijpen dat je zo dom kunt zijn. Maar hoewel ze zeiden dat Pablo niet ziek was, wouden ze hem ook niet mee naar de top nemen.'

'Waarom niet?'

'Dat weet ik niet. Als ze een goede reden hebben om iets niet te doen, dan doen ze het niet. Het zijn vrije mensen, ze laten zich niet bevelen. De berg is voor hen heilig. Ze willen hem zo weinig mogelijk storen. Ze nemen lang niet iedereen mee naar boven. Soms beschouwen ze iemand als "onrein".'

'Onrein?'

Ja, een onrein iemand mag de berg niet op. Maar ik

[p55]

heb geen idee hoe ze dat bepalen. Ik weet echt niet hoe een indiaan denkt. En dat is de waarheid. Hun reacties hebben me al zo vaak verbaasd dat ik gestopt ben om hun gedachtegang te proberen volgen.'

'Pablo zegt dat jij tegen stenen praat.'

Rodrigo's blik wordt droevig. 'Je moet niet alles geloven wat hij schreef. Misschien is er zelfs geen woord van waar.'

Aluna weet niet goed wie ze moet geloven. 'Hij schrijft dat hij ziek werd nadat hij gebeten werd door mieren.'

'Hij was ziek in zijn hoofd.'

Dat Rodrigo in de verleden tijd over Pablo praat, wijst erop dat hij ervan uitgaat dat Pablo dood is. Die veronderstelling ergert Aluna. 'Hij heeft een vriendin, er zit een foto van haar in zijn schrift.’

'Is dat zo?' vraagt Rodrigo verwonderd.

Aluna haalt de foto tevoorschijn.

'Voor mijn kleine slangenkop, Gina', leest Rodrigo.

'We zullen de foto aan Mateo geven. Met wat geluk weet hij die Gina op te sporen, dan kan hij haar het slechte nieuws overmaken. En wat de berg betreft, ik wil dat je goed voorbereid aan de tocht begint. Ik wil niet dat jou wat overkomt. En ja, ik ben bang, er kan zoveel mislopen.'

'Ik werd ook gebeten', zucht ze, ze toont hem haar rechtervoet. Ze heeft geen pijn, maar haar voet is opge- zwollen, hij is haast dubbel zo dik als haar linker. En dat van één kleine mierenbeet.

'Er zitten venijnige beestjes tussen', knikt Rodrigo. 'Ga op Doña Maria's bed zitten. Ik maak een papje klaar dat ervoor zorgt dat de zwelling wegtrekt.'

[p56]

Rodrigo's kamer is net zoals Aluna's huisje sober ingericht: Doña Maria's bed, Rodrigo's hangmat en een ijzeren kist. Als enige decoratie hangt er een schilderij met een zeezicht.

Rodrigo komt met een pannetje de kamer in. 'Geraspte indiaanse aardappel', zegt hij. 'Helpt tegen zowat iedere beet, uitgezonderd die van slangen.' Hij smeert haar voet met de brij in en wikkelt er verband omheen.

'Ga ik ook koorts krijgen?'

'Met dit magische zalfje heb je er morgen geen last meer van. Pablo werd niet ziek van een mierenbeet, Pablo was al ziek.'

'Dank je.' Ze besluit Rodrigo te geloven, hij zou haar anders niet helpen met haar voet. Want een dikke voet zou hem een goed excuus geven om haar hier te houden.

En ze wil hem ook geloven. Ze wijst naar het zeezicht.

'Als ik inslaap, kijk ik ernaar', zegt Rodrigo.

'In het donker?'

'In het donker hoor ik de zee beter.' Hij gaat naast haar op bed zitten. Toen ik jouw leeftijd had, ging ik aan boord als koksmaatje. Igor, zo heette de kok. Een reus, met handen zo groot als koekenpannen. Met hem moest je geen ruzie maken. Een strenge maar goede leermeester. Alles leerde hij me, want na de kapitein is de kok de belangrijkste man aan boord. Hij bepaalt het moreel van de mannen. Om matrozen die lang van huis weg zijn op te beuren, zijn er maar drie remedies: drank, vrouwen en lekker eten. Drank en vrouwen waren er niet aan boord, dus moesten wij de klus klaren. Igor zei altijd: "Je moet ervoor zorgen dat die jongens van tafel opstaan met het gevoel van thuis, alsof hun moeder voor

[p57]

hen heeft gekookt." Wanneer de mannen hun contract tekenden, liet hij ook vragen wat hun lievelingskost was. Altijd moesten ze om die vreemde vraag lachen. Maar wanneer diezelfde mannen na een paar weken varen plots hun lievelingsgerecht voorgeschoteld kregen, kon je ze horen janken. Het kwam zelfs zover dat Igor post ontving van hun moeders, met nog meer recepten.' Rodrigo glimlacht om de herinnering. 'Igor leerde me meer dan koken. Hij maakte geen onderscheid tussen de kapitein of de matrozen. Iedereen at uit dezelfde pot. En wanneer we aan land gingen om op de markt nieuwe voorraden in te slaan, betaalde hij altijd een faire prijs. In ruil kreeg hij goede waren, niemand die eraan dacht om hem te bedotten. Hij liet me hard werken, maar het was de moeite waard. Hij gaf me het schilderij toen ik besloot aan wal te blijven.' Rodrigo staat op. 'Probeer vandaag je voet wat te sparen. Als je wilt, leer ik je vissen.'

Rodrigo heeft een bakje bedorven meel meegenomen naar het water. Het meel zit vol wormen. Aluna kijkt toe hoe Rodrigo een wormpje op een haakje spiest. Je kunt ook een hompje brood gebruiken om eerst een klein visje te vangen en dan met de kleine vis een grotere.' Als hengel gebruikt hij een stuk nylondraad met daaraan niet meer dan een haakje. Hij toont haar hoe ze het haakje aan de draad moet vastknopen. 'Het is belangrijk dat het knoopje onzichtbaar is en tegelijk niet loskomt als de vis trekt. Niemand heeft iets aan een vis die rondzwemt met een haak in zijn bek.' Een vis uit het water halen, ziet Aluna wel zitten. Maar ze beseft dat er geen verschil is tussen een bruin kippetje doden of een kleurige vis.

[p58]

Het duurt niet lang of Aluna voelt spanning op haar lijn.

'Ik heb beet!'

'Zwier met een ruk je lijn naar de kant!'

Hup, met een zwiep belandt er een glibberige vis op de keien.

'Vlug, knijp de wangen van de vis dicht, haal de haak eruit. Nu, snel een kei, en geef hem een harde klap op de kop.'

Aluna huivert, ze heeft nog nooit eigenhandig een dier gedood.

'Hoe langer je wacht, hoe pijnlijker voor de vis.'

Aluna geeft de vis een klap. Gelukkig is hij onmiddellijk dood.

Rodrigo knikt. 'Goed gedaan.'

Aluna trekt een lelijke grimas om de verbrijzelde vissenkop.

'Het hoort erbij, we eten geen levende vis.'

Aluna weet dat er geen reden is om zich schuldig te voelen. Als je een wortel uit de grond trekt, dood je die ook. Alleen spartelen wortels niet, en ze kijken je ook niet aan.

'Hier in het woud moet je goed voor jezelf zorgen', knikt Rodrigo. Je moet voldoende proteïnen binnenkrijgen, anders word je ziek. Het is eten of gegeten worden. Als je naar de top trekt, kun je maar één rugzak dragen. Die Pablo kon zelfs geen vis vangen, hoe dacht hij in godsnaam te overleven?'

Al gauw vangt Aluna een tweede en een derde vis.

Rodrigo vangt niets. 'Beginnersgeluk', gromt hij.

Die avond eten ze gegrilde vis in een zoutkorstje.

'Zeemansverdriet, een recept van Igor.'

[p59]

Aluna's voet is de volgende dag genezen, precies zoals Rodrigo voorspelde. Ze heeft net een duik in de rivier genomen. Terug op de rots laat ze het water uit haar lange haren op de steen druipen in de vorm van een cirkel. Ze raapt een kei op. Rodrigo heeft niet geantwoord ор de opmerking van Pablo over de steen. Waarom zou hij iets tegen een steen zeggen? En wat zegt hij dan? Ze gaat in de cirkel liggen en legt de kei ор haar buik. Ze kijkt naar de wolken die voorbijdrijven, straks regent het vast opnieuw. Dan dommelt ze in slaap. Ze droomt van een oog. Het oog zoemt op haar in. Over het oog glijdt een flinterdun vlies. 'Klik, klik', het geluid van een diafragma van een fotolens dat open- en dichtgaat, alsof het oog foto's neemt. Dan vult het oog zich met helderrood bloed en wordt het beeld troebel. Plots zit Aluna in een enge ruimte gevangen. Haar benen opgetrokken, dicht tegen zich aan. Haar schouders naar achteren gericht. Haar handen ... Heeft ze wel handen? Er is iets mis met haar. Iets ernstig mis. Vooral haar hoofd voelt anders. Haar ogen kijken niet voor zich uit, ze kijken opzij, maar er valt niets te zien. Haar mond voelt droog en hoornig aan. Het is een snavel, een snavel waarop een harde tand staat. Praten lukt niet. Zit ik in een ei? Ben ik een vogel? De beklemming wordt haar te veel, ze

[p60]

houdt het niet langer uit. Ze boort de tand door de wand. Oorverdovend gekraak, fel licht verblindt haar. Gehuil.

Aluna schrikt wakker. De kei ligt nog altijd op haar buik. Ze kijkt versuft, ze is nog bedwelmd van de slaap.

Opnieuw hoort ze een schril gejank. Ze speurt de omge- ving af. Een van haar geitjes? Nee, het gejank komt van de overkant. Het klinkt als het gehuil van een baby. Ze staat op en loopt naar het water.

De rivier oversteken mag niet, de linkeroever is het territorium van de indianen. Het woud is hun huis, je betreedt niemands huis zonder toelating. Rodrigo's waarschuwing klinkt in haar hoofd.

Het gehuil gaat over in kleine scherpe pijnlijke schokjes. Aluna huivert. Er verkeert een klein kind in nood. Ze twijfelt niet, pakt haar slangenstok en waadt naar de overkant. Ze klautert de oever op. Ze voelt dat ze op ver- boden terrein is. Ze kan het gevaar ruiken. Behoedzaam houdt ze zich stil. Het gejank stopt ook. Aluna wacht af, maar er gebeurt niets. Maar dan klinkt er opnieuw een schrille kreet. Het komt van dieper in het woud.

Ze wringt zich gebukt een weg door het dichte gewas. Verderop tussen het gebladerte beweegt iets, iets kleins. Met haar slangenstok duwt ze het groen opzij. Het is een hondje, nog een pup. Schichtig kijkt het hondje haar aan, het trekt wild met zijn rechtervoorpoot. Zijn poot zit verstrikt in geharrewar van groen. Aluna kijkt rond of de moeder van het hondje niet in de buurt is. Het lijkt erop dat de pup alleen is.

'Wacht, kleintje, ik help je wel', fluistert ze. Het hondje gromt niet en het toont ook zijn tanden niet. Het diertje

[p61]

is vel over been. 'Jij bent niet echt gevaarlijk, hé.' Ze krabt hem zachtjes achter zijn oor. Gewillig laat het hondje zich bevrijden. Er zit een doorn diep in zijn poot. Voorzichtig wrikt Aluna de scherpe punt los. De wond bloedt hevig.

Ze moet verzorgd worden, anders ontsteekt ze. Ze pakt het hondje op en houdt het dicht tegen zich aan. Zijn rasperige tong glijdt over haar vingers. Gekraak. Knak.

Vlak achter haar breekt een tak. Aluna's nekhaar komt overeind. Ze draait haar hoofd en kijkt recht in de stalen loop van een geweer. Voor haar staat een jonge indiaan. Het is Selso. Ze herkent hem van de foto.

'Miguelito!' roept hij. 'Snel.'

'Wat is er?' klinkt het geërgerd vanuit het woud.

'Er is hier iemand. Geen van de onze.'

Vanuit het donkergroen duikt een stelletje op. Aluna herkent ook haar halfbroer, maar net zoals bij de foto voelt ze geen verwantschap. Het meisje heeft het teken van de Creons op haar voorhoofd. Een spiraal die tegen- wijzerzin draait. Hebben de Zintu's en de Creons toch contact met elkaar? Of is het een verboden liefde die ze geheim moeten houden?

'Een blekerd', zegt Miguelito.

Selso wijst naar Aluna's slangenstok. 'Ze is een gast van Rodrigo.'

Aluna wil iets zeggen in het Zintu's, maar dan denkt ze aan haar belofte aan papa: Doe alsof je hun taal niet spreekt   zolang zij jou niet als een van hen beschouwen. Die belofte zal   je beter beschermen dan de dolk . Ze kijkt Selso aan, in werkelijkheid is zijn blik nog feller dan ор de foto. Verward   kijkt ze weg.

'Ze heeft een hondje', wijst het meisje.

[p62]

Aluna toont het meisje de bloedende poot van het hondje. Het meisje plukt een blad van een plant.

'Saina, laat het haar zelf uitzoeken', zegt Miguelito.

Maar Saina trekt zich niets van zijn opmerking aan.

Ze wrijft het melkachtige sap van de plant in de wond. Aluna glimlacht als dank.

'Het is een hond van ons', zegt Saina. Ze toont de kleine spiraal die op de onderbuik van de hond ter hoogte van zijn hart is gebrand.

Selso bukt zich en speurt het struikgewas af. Hij raapt een stukje gevlochten gras op. 'Het was een valstrik', zegt hij.

'Voor ons?' vraagt Miguelito.

'Voor haar', antwoordt Selso, terwijl hij Aluna scherp aankijkt. 'Ze heeft geluk dat we in de buurt waren.'

Saina kijkt Miguelito angstig aan: 'Ik hoop dat ze ons niet samen zagen.'

'Ze zullen mij gezien hebben, toen ik op het rotsblok op uitkijk stond', stelt Selso haar gerust. 'We moeten het meisje terugbrengen naar Rodrigo, hem zeggen dat hij beter op haar moet passen.'

'Nee', zegt Miguelito. Je weet hoe hij is, als hij Saina bij ons ziet, gaat hij vervelende vragen stellen.'

'Dan breng ik haar wel alleen', antwoordt Selso.

'We moeten hier zo snel mogelijk weg', zegt Saina.

'Zij die jou gezien hebben, zijn vast enkele anderen gaan halen. Ze komen terug en ...'

Selso kijkt Aluna indringend aan. 'Zeg haar dat ze terug naar Rodrigo moet', gebiedt hij Miguelito. 'Zeg haar dat het hier gevaarlijk voor haar is.'

Spreekt Selso geen Spaans? Daar heeft Aluna niet bij stilgestaan.

[p63]

Je mag hier niet komen', vertaalt Miguelito zijn boodschap. Je moet aan de andere kant van de rivier blijven.

Ga terug en blijf daar. We willen jou hier niet.'

Ze kijkt Miguelito strak aan. Fraaie vertaling. Wat een stomkop. Hij had evengoed kunnen zeggen dat ze stonk.

'Gaan jullie al maar,' zegt Selso, 'ik loop wel met haar mee tot aan de rivier.' Hij wenkt haar. Ze pakt het hondje in haar armen, een cadeautje voor Rodrigo.

Aan het water draait Selso zich naar haar om. Hij kijkt haar opnieuw indringend aan. De foto is geen bedrog.

Selso straalt een stille kracht uit. Plots bedenkt ze dat ze Miguelito had moeten zeggen dat ze op een gids aan het wachten is, dat ze naar de site wil. Ze probeert het Selso duidelijk te maken met gebaren. Begrijpt hij haar? Als antwoord wijst hij naar de rivier. Hij heeft er duidelijk niets van begrepen.

[p64]

Wat is dat?' vraagt Rodrigo.

'Een puppy', zegt Aluna. Ze houdt het hondje als   een baby tegen haar schouder.

'Dat zie ik ook, vanwaar komt die?'

'Ik vond hem bij het water.'

'Aan onze kant?'

Ze aarzelt.

'Ben je aan de overkant geweest?' Hij klinkt kwaad.

'Ik vraag je wat!'

Ze knikt langzaam.

'Wat heb ik jou gezegd?!'

'Het beestje jankte, het zat vast in de doorns.'

'Ja, dat zal wel. Eén klein jankend hondje en jij steekt de rivier over. Wees maar zeker dat die hond daar niet zomaar zat! Je stelt me teleur! Je onderschat het gevaar!

Je hebt geen idee ...'

De puppy begint te janken. De harde confrontatie maakt hem bang.

'Zijn poot heeft verzorging nodig', zegt Aluna stil. 'Het is een diepe wond.'

Rodrigo schudt zijn hoofd. 'Je gaat die hond onmiddel- lijk terug aan de andere kant van de rivier zetten, zonder zelf de oever op te gaan. Heb je dat goed verstaan?'

'Hij is gewond, hij heeft honger, hij is nog te klein om voor zichzelf te zorgen.'

[p65]

'Je brengt die hond onmiddellijk terug.'

'Waarom?'

'Aluna, je gaat je aan die hond hechten. Over een paar weken ben je hier weg, wat dan? Ga je hem mee naar de stad nemen? Hem opsluiten in een hok?'

'Hij kan jou gezelschap houden.'

'Ik wil geen hond, begrepen? Echt niet.' Rodrigo lijkt plots vreselijk moe. Hij draait zich bruusk om en ver- dwijnt in huis.

Aluna blijft verbouwereerd achter. Ze vloekt binnens- monds. Ze verwachtte een heel andere reactie. Ze dacht dat hij blij zou zijn dat ze voor hem wat gezelschap had gevonden. Oké, hij heeft gelijk wat het gevaar betreft. Ze had geluk dat Selso en Miguelito in de buurt waren. Ze heeft haar waarschuwing gekregen. Maar ze snapt niet waarom Rodrigo zo moeilijk doet over het hondje. Ze drukt het beestje steviger tegen zich aan en kust het zacht op zijn kop. 'Wat moet ik met jou, kleintje?'

Ze keert terug naar het water en gaat er op haar rots zitten. Ze is kwaad. Kwaad op zichzelf dat ze er te laat aan dacht om Miguelito om een gids te vragen. Kwaad op Miguelito, die zo stom deed tegen haar. Kwaad op papa omdat hij haar een stomme belofte liet maken. Kwaad op Selso omdat hij haar niet begreep. Kwaad op Rodrigo omdat hij het hondje niet wil. Het hondje kijkt haar met grote ogen aan. 'Alleen op jou ben ik niet kwaad.

Je zou 's nachts kunnen waken en overdag ergens in de schaduw liggen. Zoveel last geeft dat toch niet? Maar Rodrigo heeft gelijk, ik kan jou niet mee naar de stad nemen. Papa wil geen dieren in huis en in de stad zou je niet gelukkig zijn.'

[p66]

Het hondje jankt zacht. Aluna voelt dat er over het hart van de hond een schaduw hangt. Een Creon-hond. Een valstrik. Waarom? Wat brengt ze de Creons op? Levend alleen maar last, en dood al helemaal niets.

Ze drukt haar neus diep in de vacht van het hondje.

'Het spijt me, ik moet je terug naar de overkant dragen.

Het is voor je eigen bestwil. Je wilt echt niet in een hok opgesloten worden. Het hondje geeft haar een likje, alsof hij wil zeggen: 'Ik begrijp het.'

[p67]

Table of Contents

Aluna